ไม่ต้องพูดเลยว่า
 “ฉันเห็นทุกวันตอนออกจากบ้านไปทำงานย่ะ” 

          โดยเฉพาะถ้าเป็นการเห็นพระอาทิตย์ขึ้นในเช้าวันใหม่ผ่านทางหน้าต่างรถเมล์  หรือกระจกรถยนต์ส่วนตัวนี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง  ผมขออนุญาตไม่นับละกัน  ผมกำลังหมายถึงได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นในชนบท  กลางป่าเขา  หรือริมทะเล  ที่ไหนก็ได้ที่แม้แต่พระอาทิตย์เองก็อยากให้เราไปเห็นเขาในมุมนั้น  ผมไม่ได้บอกว่าพระอาทิตย์ขึ้นที่ถนนอโศก -  สุขุมวิท  ไม่สวยนะครับ  แต่ในกรณีนี้ผมหมายถึงที่ที่ธรรมชาตินัดพบกับธรรมชาติ   ไม่ใช่ธรรมชาตินัดพบกับสถาปัตยกรรม
          มาดูกันถึงความจำเป็นว่าคนเราจำเป็นหรือไม่ที่ต้องตื่นขึ้นมาเห็นพระอาทิตย์หน้าเดิมๆดวงเดิมๆโผล่หน้าออกมาจากขอบฟ้า   ผมตอบได้เลยว่าไม่จำเป็นแน่ๆ  แถมพวกมนุษย์เมืองกรุงส่วนใหญ่ยังประกาศเป็นปฏิปักษ์อันถาวรกับการมาถึงของเช้าวันใหม่ซะด้วยซ้ำ    เพราะมันหมายถึงการเข้าสู่วิถีชีวิตประจำวันอันน่าเบื่อหน่าย  ไม่อยากตื่นก็ต้องตื่น  แต่ผมยืนยันแทนพระอาทิตย์พี่ชายผมได้ว่า  ไม่ใช่ความผิดของเขา  เป็นความผิดพลาดของระบบและกติกาที่พวกเราวางกันไว้เอง

         ไม่เป็นไร...บทความนี้ไม่ได้เขียนขึ้นมาเพื่อปลุกปลอบใจ   แต่เขียนขึ้นมาเพื่อเตือนให้พวกเรานึกได้ว่า  ในเวลาที่เรามีโอกาสไปอยู่ในที่ที่ธรรมชาตินัดพบธรรมชาติแบบที่ผมกล่าวไว้ข้างต้น  นี่เป็นสิ่งหนึ่งที่ไม่ควรพลาด

         ผมกล้าพูดว่าผมเป็นนักสังเกตพระอาทิตย์ขึ้นตัวยงคนหนึ่ง   เพราะไม่เคยมีใครประกาศความเป็นมืออาชีพในด้านนี้มาก่อน   เวลาไปเที่ยวต่างบ้านต่างเมืองที่ไหนเป็นต้องตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพื่อขอดูหน้าตาสารรูปเช้าวันใหม่ของที่นั่นทุกทีไป   ตั้งแต่เริ่มเป็นวัยรุ่น  ผมเคยจัดนำเที่ยวแบบฉิ่งฉับทัวร์  ขายบัตรนำเที่ยวในเส้นทางประเภท  น้ำตกสาริกา  นางรอง  วังตะไคร้  หรือ  เส้นกาญจนบุรี  น้ำตกเอราวัณ   น้ำตกไทรโยค  เขื่อนศรีนครินทร์   จำได้ว่าเส้นทางที่ผมประทับใจแห่งหนึ่ง  เวลาจัดไปนำเที่ยวคือ    ชะอำ  หัวหิน  แก่งกระจาน  จัดทีไรบัตรหมดเกลี้ยงทุกที  แม่โขงติดท้ายรถหกกลม (แม่ครับ...ผมขอโทษ) แต่เจ้าภาพเจ๊งทุกทีเหมือนกัน  เพราะเพื่อนๆมักจะขอติดไว้ก่อน  บางคนมันมาถึงรถบัสแล้วทำหน้าเศร้าๆ บอกว่ามีเงินติดมาแค่สามสิบบาท  แต่อยากจะไปด้วย  ผมก็ต้องให้มันไป  เพราะจะไปใจจืดใจดำทิ้งเพื่อนไว้หน้างานก็ใช่ที่   มันไม่ขอเงินผมเป็นค่าน้ำค่าข้าวระหว่างไปเที่ยวด้วยกันก็บุญแล้ว  เป็นอันว่าสนุกกันไป  มิตรภาพระหว่างเพื่อนสำคัญกว่า  ไม่ต้องคิดมากเรื่องเงินๆทองๆ  เพราะพ่อแม่เราต้องหามาให้เราใช้ตามหน้าที่อยู่แล้ว   

          ในเส้นทางนี้...ปกติเวลารถนำเที่ยวไปถึงเขาจะไปจอดที่จุดแรกคือ  หาดชะอำ  ออกจากกรุงเทพฯสักห้าทุ่ม   ประมาณตีสองตีสามก็ไปถึงที่นั่นแล้ว   แล้วพวกเราก็จะร้องรำทำเพลง  ไม่หลับไม่นอนกันจนกว่าฤทธิ์สุราจะทำให้เราประคองหัวให้ตั้งขนานกับพื้นโลกไม่ได้   ผมเป็นคนไม่ดื่มเหล้า   จึงมีโอกาสได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นที่ชะอำหลายต่อหลายครั้งด้วยกันตั้งแต่สมัยเรียน  และคิดอยู่ในใจว่า  พระอาทิตย์ขึ้นที่นี่สวยจัง  แต่ไม่เคยบอกความคิดนี้กับใคร

          ยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา  ผมได้ไปเห็นพระอาทิตย์ขึ้นในที่ต่างๆอีกมายมาย  ผมยอมรับว่าเฉพาะในเมืองไทยนั้น  นอกจากที่ผานกแอ่นบนภูกระดึงแล้ว  ก็เป็นที่นี่แหละ..ที่ชายหาดชะอำ  หรือหัวหิน  จุดเริ่มต้นการเป็นนักชมตะวันวิทยาของผมนี่เอง  ที่พระอาทิตย์ขึ้นสวยงามจับใจจริงๆ  มาครั้งล่าสุด   ถึงไม่ได้จัดนำเที่ยวฉิ่งฉับทัวร์แบบเมื่อก่อน  แต่ผมก็ยังอุตส่าห์ตะกายจากเตียงนอนขึ้นมาแต่เช้ามืด  เพราะอยากมาทักทายพระอาทิตย์พี่ชายของผมตามวิสัยนักชมตะวันวิทยาที่ดี   ครั้งนี้ผมมานอนที่สวนสนประดิพัทธ์  เลยเขาตะเกียบ หัวหินมานิดเดียว  ที่นี่เป็นเขตที่พักสำหรับเป็นสวัสดิการและรับรองทหารและญาติๆ  แต่เปิดให้คนทั่วๆไปหรือคนที่ฝันอยากจะมีแฟนเป็นทหารเข้าพักได้ด้วย  มีทั้งแบบโรงแรมและบังกะโล   ตามแต่รสนิยมและเงินในกระเป๋าของผู้มาพัก

          แล้วก็ไม่ผิดหวังจริงๆ  ผมออกมารอตั้งแต่ตีห้ากว่าๆ  เพราะอยากเห็นสีสันของท้องฟ้าตั้งแต่ตอนเริ่มต้น  ต้องขอบคุณความสามารถของกล้องดิจิตอลจริงๆ  ที่ทำให้ผมได้ภาพที่ดีที่สุดภาพหนึ่งไว้เป็นที่ระลึกในครั้งนี้   ใครจะคิดว่าเจ้ากล้องดิจิตอลนี้จะสามารถเก็บภาพดาวเหนือตอนเช้ามืดได้  เริ่มตั้งแต่เห็นดาวเหนืออยู่อย่างโดดเดี่ยวในความมืด  แล้วสีสันของท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนไปเรื่อยๆ  ผมอยู่ดูจนเจ็ดโมงเช้าด้วยความดื่มด่ำกับธรรมชาติ   แถมยังโชคดีมากๆที่วันนั้น  มีปลาโลมาสองตัวว่ายเข้ามาใกล้ๆหาด  ความจริงผมเคยเห็นปลาโลมาฝูงใหญ่กว่านี้มาหลายครั้ง  แต่ได้มาเห็นที่นี่ก็เป็นสิ่งที่เหนือความคาดคิด  ชาวประมงที่ชี้ให้ผมดู  บอกว่าตั้งแต่อยู่ที่นี่มาก็เพิ่งเห็นปลาโลมาเข้ามาใกล้ฝั่งขนาดนี้เป็นครั้งแรก  ผมเลยจัดเช้าวันนี้ไว้...อยู่ในกลุ่มของเช้าที่น่าจดจำไปซะเลย

   
          ต้องขอโทษและขอขอบคุณน้องปุ้ม  บุศกร แห่งนิตยสาร  slimming  ที่โดนผมกึ่งขอร้องกึ่งบังคับให้ลุกออกจากที่นอนเพื่อมาเก็บภาพสวยๆนี้ไว้  ใครที่บังเอิญไปเที่ยวชะอำหรือหัวหิน   ลองตื่นแต่เช้ามืดไปรอที่ชายหาดสักครั้ง...แล้วส่งข่าวมาบอกผมด้วยว่ามันเป็นเช้าที่ธรรมดาๆหรือวิเศษสุดๆแค่ไหน...