“ความตายคืออะไร…ความตายไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เราคิดหรอก 
แต่สิ่งที่น่ากลัวคือการพลัดพรากจากคนที่เรารักต่างหาก”

ได้ยินประโยคนี้จากละคร “เย้ยฟ้าท้าดิน”
คล้ายกับคำประทับใจที่โกวเล้งเขียนไว้ในหนังสือเล่มหนึ่ง…

“…ชั่วชีวิตมนุษย์…สิ่งที่บันดาลให้หดหู่ รันทด มิใช่การจำพราก…
หากเป็นการอยู่ร่วม เพราะหากไม่เคยอยู่ร่วม ไหนเลยมีการจำพรากได้…”

การสูญเสียคือสิ่งที่เกิดขึ้นได้เสมอ
ไม่ว่าจะเป็นในชีวิต หรือในความรัก
ยิ่งรักมาก  เมื่อถึงเวลาสูญเสียก็ยิ่งเจ็บมาก

เมื่อถึงเวลาทุกข์  เวลาเศร้า  ไม่ว่าจะคำพูดปลอบใจของใคร
ก็ไม่มีทางที่จะดึงคนเราให้พ้นจากความทุกข์ไปได้

ใช่…โดยเฉพาะเวลาที่เจ็บปวดกับความรัก
จะมีใครช่วยเราได้  หากเวลาที่จะทำใจได้  ตัดใจได้ มันยังมาไม่ถึง
วันเวลาที่เจ็บปวดเวลานั้น  มีแต่ตัวเราเท่านั้นจริง ๆ ที่จะช่วยให้ตัวเองหลุดพ้นได้

ในเวลาปกติ  ฉันไม่ชอบอ่านหนังสือหนัก ๆ ไม่ชอบดูหนังเศร้า ๆ
และมักหลีกหนีตอนจบแบบโศกนาฏกรรม ไม่ว่าจะเป็นนิยาย หนัง หรือละคร

แต่เวลาเจอปัญหา  สับสน  เจ็บปวด
สิ่งที่เศร้ายิ่งกว่าชีวิตจริงที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะเป็นในหนัง หรือหนังสือ 
กลับช่วยฉุดดึงความรู้สึกให้รอดพ้นจากความทุกข์โศกได้เสมอ

พอได้เสียน้ำตา ได้ร้องไห้ 
ก็เหมือนได้ระบายทุกอย่างที่มืดดำในใจออกมาจนหมด

นี่อาจเป็นวิธีเยียวยาจิตใจเฉพาะตัว  ที่แต่ละคนก็มีวิธีแตกต่างกันไป
ความหลุดพ้นจากความเศร้าของฉัน คือการทำให้ตัวเองเศร้าจนถึงที่สุด

ฟังเพลงเศร้า  ดูหนังเศร้า  แล้วปล่อยให้ตัวเองดิ่งลงไปให้ถึงจุดที่เศร้าสุด ๆ
ให้มันเศร้าจนน้ำตาไหลไม่หยุด  ให้น้ำตาล้างทุกอย่างที่ทับถมในใจผ่านพ้นไปอย่างหมดจด

อารมณ์ตอนนี้ไม่ได้เศร้านักหนา  แต่กลับรู้สึกตื้นตันลึก ๆ กับความเศร้า

อากาศขมุกขมัว  รอบตัวดูซึม  ๆ  ทึม ๆ เรื่อยเฉื่อย หยุดนิ่ง
แต่แปลก…หัวใจฉันตอนนี้…กลับแข็งแรงที่สุด

ขอบคุณเพลงเพราะ ๆ กับภาพเศร้า ๆ จากละครหลายเรื่อง
ที่ช่วยเป็นวิตามินสร้างความแข็งแรงให้หัวใจในวันอากาศหม่นมัววันนี้

   
ความรัก…สำคัญกับชีวิต…สำคัญกับหัวใจ
เราตามหาความรัก…ตามหาคนรัก…แต่กลับจำกัดคำว่า “รัก” ไว้อย่างแคบ ๆ

ต้องเป็น “ความรัก” ในรูปแบบของคนรักเท่านั้นหรือ
ถึงจะเติมเต็มชีวิต  เติมเต็มหัวใจให้อบอุ่น  ให้มีกำลังใจอยู่ในโลกใบนี้ได้

“Fin”  เล่าให้ฉันฟังถึงคนที่เขาคบหาแต่ละคน
คนที่เขาบอกว่ารัก…รัก…รัก…แต่ไม่เคยรักเขาตอบ
เด็กหนุ่มรุ่นน้องหลายต่อหลายคนที่เขาชอบ  หรือที่บางทีก็ใช้คำว่า “รัก”
ล้วนแล้วแต่บอกกับเขาว่าเขาเป็นพี่ชายที่แสนดี…เป็นเพื่อนที่น่ารัก

นั่นเองที่ทำให้เขาเหงา…เหงา…และเหงามาตลอดชีวิตจนถึงวันนี้
ความเหงาของเขา…ฝังลึกจนทำให้อารมณ์แปรปรวนอย่างน่ากลัว
เขาโทรมาคุยกับฉันบ่อย ๆ  ปรึกษาปัญหาหัวใจ  ปรึกษาปัญหาชีวิต
บ่อยครั้งที่เฝ้าแต่ถามว่า…ทำอย่างไรเขาถึงจะหายเหงา  หายเศร้าแบบนี้

ไม่น่าเชื่อว่าคนที่สำเร็จในหน้าที่การงานอย่างเขา…พอถึงมุมส่วนตัว
กลับมีมุมมืดที่เจ็บปวดให้เจ้าตัวเก็บมาตอกย้ำตัวเองได้มากมาย

เขาไม่ใช่แค่คนเหงา…ไม่ใช่แค่คนอ่อนไหวอย่างธรรมดา
แต่ยังมองตัวเองในแง่ร้าย  และขาดความมั่นใจในตัวเองอย่างเกินเหตุ

เขาชอบคุยเรื่องความรัก…คุยถึงหนุ่มคนนั้นคนนี้ที่เขาคบหา
คุยถึงความเจ็บปวด  ความเหงา เวลาที่ถูกปฏิเสธจากคนที่เขาคาดหวัง

แต่ยิ่งฟัง…ฉันยิ่งสัมผัสได้ถึงความฉาบฉวยในอารมณ์นั้น
” Fin “  พร่ำบอกว่าเขาไม่เชื่อเรื่องรักแท้  แต่ลึก ๆ กลับตะเกียกตะกายค้นหา
หลงรักคนนั้นคนนี้ไปเรื่อย ๆ แค่ได้เห็นหน้า  หรือคุยกันเพียงไม่กี่ประโยค

หลายครั้งที่ฉันชวนเขาคุยถึงเรื่องครอบครัว…
แล้วได้รับรู้ว่า ” Fin ” ห่างเหินจากพ่อแม่  พี่น้องของตัวเองเหลือเกิน
เขาเป็นพี่ชายคนโต  แต่กลับไม่เคยซักครั้งที่จะก้าวเข้าไปหาน้อง ๆ
เขาปิดบังตัวเองจากทุกคน…เพราะกลัวว่าคนเหล่านั้นจะรับรู้ในสิ่งที่เขาเป็น

ครั้งหนึ่ง…น้องชายวัยรุ่นของเขามาหาเขาที่บ้านในวันที่เขากำลังเศร้าซึมอย่างหนัก
ขณะที่เราคุยโทรศัพท์กันอยู่    เขาขอตัวไปคุยกับน้อง  แค่ไม่ถึงห้านาที
ก็กลับมาที่โทรศัพท์อย่างรวดเร็วจนฉันประหลาดใจ

“ผมไม่มีอะไรจะคุยกับเขาหรอก  เขามันก็เด็กผู้ชายธรรมดา  มีแต่เที่ยวแล้วก็จีบผู้หญิงไปวัน ๆ”

ฉันถามเขาว่าเขาเคยคุยกับน้องนาน ๆ บ้างไหม…เคยรับรู้เรื่องราวของน้องชายคนนี้บ้างหรือเปล่า
เขาปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย…บอกง่าย ๆ ว่า…ชีวิตตัวเองก็แย่มากพออยู่แล้ว เขาคงช่วยอะไรน้องไม่ได้

“คนเราบางทีก็ต้องมองออกไปนอกตัวเองบ้างนะ  เพราะถ้าเราจมอยู่แต่กับเรื่องของตัวเองแบบนี้
ชีวิตมันก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าความเหงา ความเศร้าหรอก  ลองมองคนอื่น  คิดเรื่องคนอื่นบ้างสิ
ไม่คิดจะลองทำอะไรเพื่อคนอื่นดูบ้างเหรอ  ลองคิดเพื่อน้อง ทำเพื่อน้อง  ช่วยเหลือเขา
ไม่แน่นะ  ไอ้อาการเหงาสุดโหดที่เป็นอยู่นี่มันอาจจะทุเลาลงบ้างก็ได้”

วันนั้นดูเหมือนเขาจะไม่พอใจสิ่งที่ฉันพูดนัก…อาจจะเพราะเขามองไม่ออก และไม่เข้าใจซักนิดว่า
ทำไมเขาจะต้องไปรับผิดชอบปัญหาของคนอื่น…ที่เขาไม่เคยก้าวเข้าไปแตะต้องมาก่อน
รวมทั้งไม่คิดด้วยว่าสิ่งเหล่านี้มันจะมาเกี่ยวข้องหรือแก้ไขปัญหาชีวิต ความรักของเขาได้อย่างไร

“เราจะมีความรักได้ยังไงกัน  ถ้าเราไม่หัดรักคนอื่น หรือทำอะไรเพื่อคนอื่นซะก่อน”

จำได้ว่า…ฉันพูดเป็นประโยคสุดท้าย  ก่อนที่จะวางโทรศัพท์ไปในวันนั้น  ในขณะที่เขายังคงนิ่งเงียบ

“Fin”  ไม่เชื่อว่าเขาจะสามารถมีความรักได้เหมือนคนปกติ
เขาคิดเสมอว่าความรักรูปแบบนี้…เป็นเพียงอารมณ์ชั่วครู่ชั่วยาม…เป็นแค่ความฉาบฉวย
ไม่มีใครคบกันได้ยาวนาน  ไม่มีใครจริงจังกับใคร  ทุกคนต่างแค่เข้ามาหากันเมื่อถูกใจกัน 
หรือไม่ก็หวังผลประโยชน์อะไรจากกัน…หรือคบกันเพื่อแก้เหงา…แล้วก็แยกย้ายกันไปเมื่อเจอคนใหม่…

ไม่มีรักแท้ในหมู่ชาวเกย์หรอก….เขาย้ำกับฉันอย่างนั้น

“Fin”  ให้ฉันเล่าเรื่องความรักของรุ่นพี่ผู้หญิงนักอุดมคติที่ฉันรู้จักให้เขาฟัง
เขาอยากรู้ว่าความรักระหว่างผู้หญิงกับผู้หญิง…จะแตกต่างจากผู้ชายกับผู้ชายอย่างเขาไหม

ฉันว่าก็คงต่างนะ…เพราะความผูกพันระหว่างผู้หญิงกับผู้หญิงที่ฉันเคยได้รับรู้ดูจะลึกซึ้งกว่า
ถ้าความผูกพันระหว่างผู้ชายกับผู้ชาย…มันเป็นอย่างที่เขาพูดจริง ๆ

แต่ฉันไม่เชื่อหรอก…ฉันเคยเห็นผู้ชายกับผู้ชายบางคู่…อยู่ด้วยกันมาเป็นสิบ ๆ  ปี
อยู่กันอย่างเพื่อน…อย่างคนรัก…อย่างคนที่เข้าอกเข้าใจกัน  ไม่ต่างจากคู่ชีวิตผู้หญิงผู้ชายที่เราเห็น ๆ กันอยู่ในสังคม

“Fin” หัวเราะคล้ายเยาะหยันตัวเอง…เขาว่าคู่ที่ฉันเจอ…คงมีแค่หนึ่งในล้านของคนประเภทเขา
เขาคบคนมาเยอะ  เพื่อน ๆ เขาก็เจอมาเยอะ  ส่วนใหญ่คนที่ผ่านเข้ามา..ถ้าไม่หวังผลประโยชน์  ก็แค่แก้เหงาไปวัน ๆ

ไม่มีเกย์คนไหน…มีรักแท้มั่นคง…จริงใจต่อกัน…เพราะพวกเขามันเป็นพวกผิดปกติ…
และ “ความรัก” ของพวกเขา มันก็ผิดปกติ…

ฉันย้อนถามด้วยคำถามง่าย ๆ …ทำไมล่ะ…คนเป็นเกย์ไม่มีหัวใจหรือไง

เขาอึ้งไป  ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงปนหัวเราะว่า…มีนะ  แต่หัวใจมันไม่ปกติน่ะ
มันเหงา  มันอ้างว้าง  สับสน  และไขว่คว้าไปเรื่อยเปื่อย  จนเหมือนไร้หลักยึดเหนี่ยว
ยิ่งรัก…ยิ่งผิดหวัง  ก็ยิ่งหมดความเชื่อมั่น  หมดศรัทธาในความรัก

แล้วเขาล่ะ…เขาเคยรักใครอย่างจริงจัง  อย่างที่หวังว่าจะได้อยู่กับคนคนนั้นไปตลอดชีวิตบ้างไหม…ฉันถามอีก

“โธ่…ทำไมจะไม่เคย  ผมเคยรักเขาสุดหัวใจ  เขาก็เคยทำเหมือนรักผมสุดหัวใจ
คอยมาดูแล  คอยมาหาข้าวหาน้ำให้ผมกินตอนไม่สบาย  ทำเหมือนรักผมสารพัด
แล้ววันหนึ่งผมถึงรู้ว่าเขาเข้ามาหาผม  ก็แค่หวังเกาะผม  หวังเอาเงินจากผมเท่านั้น
พอไม่มีให้เขาก็ผละไปง่าย ๆ หายไปจากชีวิตเหมือนไม่เคยมีอะไรกันมาก่อน 
นี่ไง…ความรักของผม  คนที่ผมคิดว่าจะรักเขาไปตลอดชีวิต  ผมเป็นบ้าอยู่เป็นเดือน ๆ
แทบจะฆ่าตัวตาย  ตอนนั้นผมมันเด็ก  โง่ งมงายคิดว่าถึงเราจะเป็นแบบนี้  แต่
เราก็คงเจอคนที่รักเราซักคนแหละ   แต่สุดท้ายผมก็ได้รู้ว่ามันไม่มีหรอก  คำว่ารักแท้น่ะ”

จริงหรือ…ที่ว่าการรักใครซักคนของคนประเภทเขาเป็นเรื่องโง่งมงาย…ฉันสงสัยอยู่ในใจ

“ทุกวันนี้ผมไม่เคยคาดหวังกับใครหรอก  ผมรู้แล้วว่าที่เขาดีกับผมก็เพราะผมมีอะไรให้เขาหวัง
ผมถึงทำงานหนัก สร้างชื่อเสียงให้ตัวเองอยู่อย่างนี้ไง  ถ้าผมเป็นแค่  Nobody  ผมก็คงเป็นแค่
ไอ้เกย์ทุเรศ ๆ คนหนึ่งเท่านั้น  คงไม่มีใครมาสนใจอย่างนี้หรอก   แต่วันนี้มันไม่ใช่ไง
ผมมีเงิน  เด็ก ๆ ที่ผมคบอยู่น่ะ  เขารู้กันทั้งนั้นแหละว่าถ้าไปกับผมก็กินข้าวฟรี  ดูหนังฟรี
แล้วมันก็รู้ว่าต้องมีข้อแลกเปลี่ยนอะไร  ชีวิตเกย์มันแค่นั้นแหละ…”

ชีวิตเกย์มันก็แค่นั้นแหละ…แค่นั้นจริง ๆ น่ะเหรอ…

“ถ้าเกย์มีหัวใจ มีความรู้สึก  มันก็คงไม่ใช่แค่นั้นเสมอไปหรอก  ที่เป็นแบบนี้
เพราะที่ผ่านมามันไม่ใช่ต่างหาก  ต่อให้ผู้หญิงผู้ชาย  ไอ้การคบหาหวังผลประโยชน์แบบนี้
มันก็เกิดขึ้นได้เหมือนกัน  แต่มันอยู่ที่ว่าเวลาเราเริ่มคบคนที่เราชอบ  เราเลือกที่คบเขาแบบไหน
เริ่มต้นที่การให้ผลประโยชน์เพื่อแลกเปลี่ยนความรักหรือเปล่าละมั้ง  ถ้าเริ่มแบบนั้นทุกครั้ง
คิดแบบนั้นทุกครั้ง  สิ่งที่ได้กลับมา  มันก็ได้อย่างที่เราเริ่มนั่นล่ะ  ไม่คิดอย่างนี้บ้างเหรอ
ทำไมสรุปเอาง่าย ๆ กับแค่ผิดหวังครั้งเดียว  เจอคนไม่ดีแค่คนเดียวอย่างนั้นล่ะ ”

เขานิ่งไป…เหมือนจะเริ่มทบทวนอะไรบางอย่าง  ก่อนจะถามฉันบ้างว่า…เคยเจอรักแท้ไหม

“ไม่เคยหรอก  เคยเจอแต่รักประเภทฉาบฉวย  รักเดี๋ยวเดียว อกหักเดี๋ยวเดียว แต่ยังไม่เคยรักใคร
แบบที่คิดว่าจะรักเขาไปตลอดชีวิตหรอก  เห็นมั้ยว่าคนธรรมดากับเกย์ก็เหมือนกันน่ะแหละ”

ฉันตอบง่าย ๆ  ก็จริงนี่…ฉันในวันนั้นยังไม่เจอคนรู้ใจคนที่ฉันรักอยู่อย่างทุกวันนี้เลย
ฉันเป็นคนรักคนยาก…เคยเจอคนที่คิดใช่…แต่พอใช้เวลาดู ๆ กันไป…ก็กลับไม่ใช่

รักแท้…ไม่ใช่สิ่งที่หาง่าย…ไม่ใช่เฉพาะเกย์หรอก…แม้แต่ผู้หญิงธรรมดาอย่างฉัน
ความรัก…ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย…ผิดหวังได้…พลาดหวังได้…ไม่ต่างไปจากเขาเหมือนกัน

แล้วทำไมล่ะ…ทำไมกับแค่ชีวิตที่พลาดหวังไปครั้งเดียว…หนุ่มน้อยน่ารักอย่างเขา
ถึงจะพาลมองโลกในแง่ร้าย…และหมดศรัทธากับความรักไปง่าย ๆ อย่างนั้น

ฉันไม่รู้หรอกว่า…รักแท้สำหรับเขาอยู่ที่ไหน…และจะต้องใช้เวลาตามหาอีกนานเท่าไร
แต่…ฉันก็ยังเชื่อว่า…ซักวัน…เราทั้งสองคนจะต้องค้นพบ “รักแท้” ที่รอคอยอยู่ ณ วันหนึ่งของชีวิตแน่นอน

“ผมเป็นเกย์ครับ…”

ประโยคเริ่มต้นประโยคนั้นทำให้เราสองคนมีประเด็นคุยกันไปได้ถึงเช้า
คำสารภาพง่าย ๆ คล้ายเป็นกุญแจสำคัญเปิดประตูเหล็กบานใหญ่ที่กั้นเราไว้ให้ทะลุถึงกันได้

เขาอึ้งไปเล็กน้อย  เมื่อฉันตอบกลับไปว่า…รู้แล้ว…
เขาถามด้วยน้ำเสียงอยากรู้ว่า เขาดูออกง่ายขนาดนั้นเลยหรือว่าเป็นเกย์

ฉันค่อย ๆ อธิบายรายละเอียดที่ฉันค้นเจอและเริ่มตั้งข้อสังเกต เมื่อเราสนิทกันมากขึ้น…
ว่ามีอะไรบ้างที่เราเคยได้คุยกัน แล้วทำให้ฉันเพิ่มความมั่นใจขึ้นเรื่อย ๆ
พอฟังจบ…เขาก็ถอนใจอย่างโล่งอก เมื่อรับรู้ว่าไม่ใช่เพราะท่าทีบุคลิกอย่างที่เขานึกกลัวหรอก…
ที่ทำให้คนภายนอกรับรู้ว่าเขาเป็น…

” Fin “  บอกว่าฉันเป็นคนสุดท้ายในทีมที่ได้ฟังคำสารภาพของเขา 
เพราะฉันคือคนที่เขากลัวที่สุดว่าจะรับไม่ได้กับตัวตนแท้จริงที่เขาเก็บซ่อนไว้

“ทำไมจะรับไม่ได้ เกย์ก็ผู้ชายคนหนึ่ง  เพียงแต่อ่อนไหวกว่า ละเอียดอ่อนกว่า
และเลือกที่จะรักผู้ชายด้วยกันมากกว่าที่จะมองผู้หญิงก็เท่านั้น 
ไม่เห็นผิดตรงไหนที่ผู้ชายจะรักผู้ชายด้วยกัน  ความรักไม่มีเพศซะหน่อย…”

คำว่า “ความรักไม่มีเพศ”  สะดุดความรู้สึกเขาอย่างแรง 
เขาทำเสียงทึ่งจัด  เมื่อฉันเล่าแง่มุมความรักในแบบที่ฉันเชื่อมั่นเสมอมาให้เขาฟัง

“ผมไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนคิดแบบนี้มาก่อนเลย !”

ฉันหัวเราะ…ก่อนจะเล่าให้ฟังว่า…คนที่เริ่มต้นพูดคำ ๆ นี้ และทำให้ฉันศรัทธากับคำ ๆ นี้ก็คือ “ผู้หญิง” นะ
เขาอยากรู้  อยากฟัง…และคะยั้นคะยอให้ฉันเล่าเรื่องของ “ความรักไม่มีเพศ” ที่ฉันได้รับรู้มาอย่างสนใจ

“จริง ๆ นะ ไม่เห็นจะต้องกลัว หรือกังวลขนาดนี้เลย  ในเมื่อความรักมันเป็นเรื่องความรู้สึก
มันแล้วแต่ว่าใจใครจะสัมผัสได้กับใจใคร  ถ้าเอากันเฉพาะหัวใจ เฉพาะความรู้สึก
มันจะแยกไปเพื่ออะไรกันล่ะว่าต้องเป็นผู้หญิงเท่านั้น หรือผู้ชายเท่านั้นที่ควรจะได้
ความรัก…มันก็คือความรัก…เอาแต่ตัวความรักล้วน ๆ มาคุยกัน  โดยไม่เกี่ยวกับเรื่อง
ทางกายภาพที่ธรรมชาติสร้างมาให้ผู้หญิงคู่กับผู้ชาย  ถ้าตัดเรื่องนั้นออกไป
ไม่เห็นมันจะผิดตรงไหน  ถ้าใจเราจะไม่มีกรอบกั้นและกล้าที่จะรู้สึกลึกซึ้งกับคนเพศเดียวกัน”

ฉันพูดไปตามที่คิด…แต่คนฟังเงียบไปอย่างอินจัด…

“ผมไม่เคยคิดแบบนี้มาก่อนเลย  แล้วก็ไม่คิดด้วยว่าจะมีคนคิดแบบนี้  ผมได้ยินมาแต่ว่า
การเกิดมาเป็นแบบนี้  มันเป็นเรื่องผิดปกติ  มันเป็นกรรม  แล้วมันก็เป็นเรื่องทุเรศ ๆ
ที่สังคมไม่ยอมรับ  ผมถึงต้องมีชีวิตแบบนี้  ไม่เคยมีความรัก  ไม่เคยมีคนมารัก  มีแต่
ความทุกข์ไปวัน ๆ  บางทีผมยังคิดว่าผมทำกรรมอะไรไว้ถึงต้องเกิดมาเป็นเกย์
ต้องคอยทำตัวเป็นแมนหลอกคนเขาไปวัน ๆ ต้องอกหักซ้ำแล้วซ้ำเล่า  ไม่เคยมีความสุข
อย่างที่คนปกติเขามีกีน ”

น้ำเสียงกดดันของคนพูด  ทำให้ฉันอึ้งไป…ฉันเพิ่งรู้จักเขาจริง ๆ วันนี้เอง
นี่เป็นครั้งแรกที่เราคุยกันอย่างเปิดใจ…และเป็นครั้งแรก…ที่ฉันได้ยินน้ำเสียงเศร้า ๆ แบบนี้ของเขา

หนุ่มน้อยคนนี้…ไม่ได้มั่นใจตัวเองเหมือนพี่สาวกลุ่มนั้นที่ฉันรู้จัก…
การรักเพศเดียวกันของพวกเธอ…เปิดเผยมั่นใจ พวกเธอเข้าใจตัวเอง  เข้าใจธรรมชาติของความรู้สึกนั้น
โดยไม่เคยเก็บมาเป็นปมด้อย  เก็บมาเป็นปัญหาของชีวิตให้ต้องทุกข์ทรมาน

แต่ ” Fin ” ไม่ใช่…หนุ่มน้อยคนนี้เก็บกด  สับสน  เหงา และไม่เข้าใจในสิ่งที่ตัวเองเป็นเลยซักนิด
ที่ดีที่สุดที่เขาเป็นอยู่ในตอนนี้ก็คือ…เขากล้ายอมรับกับตัวเอง…และยอมรับกับ “เพื่อน” ได้อย่างเปิดใจในสิ่งที่เขาเป็น…