ความรักสามารถทำให้เราเป็นสุขที่สุด และก็ทำให้เราทุกข์ที่สุดได้เช่นกัน... เราไม่อาจควบคุมความรักให้เป็นไปอย่างที่เราเป็น หากเราสามารถเข้าใจมันได้... บางทีถ้าเพียงแต่เรายอมรับความเปลี่ยนแปลงของความรัก เราก็อาจจะไม่ทุกข์ เพราะความสุขของความรัก... ไม่สามารถที่จะคงทนอยู่ได้นานแน่นอนแม้แต่เวลาที่มันยังคงอยู่ หากเรามัวแต่หวาดกลัวกับการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้น และคอยแต่จะยึดเหนี่ยวหวงแหนมันไว้ การปฏิเสธความเปลี่ยนแปลงก็คือการปฏิเสธความจริงแท้ของโลก ตราบใดที่โลกยังไม่หยุดหมุน ความเปลี่ยนแปลงย่อมเป็นอนิจจัง เมื่อเวลาเปลี่ยน...ความคิดของคนเราก็ย่อมเปลี่ยน เมื่อความรู้สึกเปลี่ยน...ความปรารถนาก็เปลี่ยนแปลงตาม และเมื่อนั้น...ความรักก็ต้องเปลี่ยนแปลงไปด้วยอย่างแน่นอน ไม่มีอะไรมาหยุดยั้งมันได้ ไม่มีอะไรจะฉุดรั้งมันให้ถอยกลับได้ ทางเดียวที่ทำได้คือ...ก้าวไปกับมัน...ทำใจยอมรับมัน และเมื่อไรที่เราทำได้อย่างนั้น... เราก็จะไม่ต้องทุกข์ทรมานกับมันอย่างที่เป็นอยู่ และเราก็จะได้เรียนรู้ว่า...ความรักจะไม่เคยเป็นอุปสรรคกับใคร ไม่เคยทำร้ายใคร ความรักจะไหลเอื่อยคล้ายสายน้ำเป็นตัวของมันเอง และเปลี่ยนแปลงโดยไม่สนใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่กีดขวางมัน ถ้าเพียงแต่เราจะปล่อยให้มันเป็นไปอย่างที่มันควรจะเป็น ความรักก็จะเป็นสิ่งที่สวยงามที่สุด แม้ว่าจะต้องลงเอยด้วยความผิดหวังก็ตาม