คุณหมกมุ่นอยู่กับความคิดโทษตัวเอง ที่ทำให้ความรักจบลงอย่างเลวร้าย ?

เมื่อความรักเริ่มต้น...หัวใจเรามักสัมผัสได้เพียงความอ่อนโยน  งดงามของความรัก
แต่อาจเพราะประมาทกับความรักเกินไป  หรือยึดความรักเป็นสรณะมากเกินไป
และขาดเข้าใจกับความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นจนดูแลมันไม่ได้ดีพอ
เมื่อมีบางอย่างขาดหรือเกินไปในความรัก...รอยร้าวจีงเกิดขึ้น

และเมื่อต่างฝ่ายต่างก็รู้จักกันมากเกินพอ... เห็นธาตุแท้ของกันชัดเจนเกินไป
จนไม่ต้องเอาความดีงามเข้าแลกเพื่อสร้างความประทับใจต่อกันอีกแล้ว
เมื่อนั้น...ความเคยชิน  คุ้นเคยก็จะทำให้ความอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นความกระด้าง
ทำให้ความเกรงใจเปลี่ยนเป็นความก้าวร้าว  ความเห็นใจเปลี่ยนเป็นความเอาแต่ใจ
และคำพูดร้ายกาจที่เราไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยิน...จากคนที่เรารัก
ก็จะพรั่งพรูออกมาทำร้ายจิตใจเรา  ให้เต็มไปด้วยบาดแผลที่ยากจะเยียวยา

คนแต่ละคนมีเหตุผลของการจากไปไม่เหมือนกัน...
เมื่อคนคนหนึ่งยังคงทุ่มเทให้กับความรัก  ในขณะที่อีกคนเหลือเพียงความแปลกหน้า
ไม่ว่าจะประคับประคองอย่างไร  ความรักไม่อาจคงอยู่ได้อีกต่อไป...  

อย่าเอาตัวเองไปผูกกับคำพูดที่ออกมาจากปากคนที่ไม่เหลือความรักให้เราอีกต่อไป
เพราะถ้าเราโชคร้าย...ทุ่มเทความรักให้กับคนไร้น้ำใจ ที่ไม่ใส่ใจความรู้สึกของเรา
ข้อเสียและความผิดพลาดมากมายของเรา...ที่เขาขุดคุ้ยรื้อฟื้นขึ้นมาระบายใส่เรานั้น
ก็อาจเป็นเพียงข้ออ้างและการโยนความผิด  เพื่อเอาตัวรอดจากความรักที่เขาไม่ต้องการอีกต่อไปแล้ว

ความรัก...มีปีจจัยหลายอย่างที่จะเปลี่ยนแปลง...หรือจากไป
ไม่มีใครผิด  ไม่มีใครถูก  ไม่มีใครดีพอหรือไม่ดีพอสำหรับใคร
ไม่มีประโยชน์ที่จะมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับความรู้สึกผิด และโทษตัวเองกับอดีตที่จบสิ้นไปแล้ว

การล้มเหลวของความรัก...ไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้หยุดนิ่งกับชีวิตและความรัก
หากควรจะเป็นแรงผลักดันให้ เราเรียนรู้และก้าวต่อไปในความรักครังใหม่ต่างหาก