“ความตายคืออะไร…ความตายไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เราคิดหรอก 
แต่สิ่งที่น่ากลัวคือการพลัดพรากจากคนที่เรารักต่างหาก”

ได้ยินประโยคนี้จากละคร “เย้ยฟ้าท้าดิน”
คล้ายกับคำประทับใจที่โกวเล้งเขียนไว้ในหนังสือเล่มหนึ่ง…

“…ชั่วชีวิตมนุษย์…สิ่งที่บันดาลให้หดหู่ รันทด มิใช่การจำพราก…
หากเป็นการอยู่ร่วม เพราะหากไม่เคยอยู่ร่วม ไหนเลยมีการจำพรากได้…”

การสูญเสียคือสิ่งที่เกิดขึ้นได้เสมอ
ไม่ว่าจะเป็นในชีวิต หรือในความรัก
ยิ่งรักมาก  เมื่อถึงเวลาสูญเสียก็ยิ่งเจ็บมาก

เมื่อถึงเวลาทุกข์  เวลาเศร้า  ไม่ว่าจะคำพูดปลอบใจของใคร
ก็ไม่มีทางที่จะดึงคนเราให้พ้นจากความทุกข์ไปได้

ใช่…โดยเฉพาะเวลาที่เจ็บปวดกับความรัก
จะมีใครช่วยเราได้  หากเวลาที่จะทำใจได้  ตัดใจได้ มันยังมาไม่ถึง
วันเวลาที่เจ็บปวดเวลานั้น  มีแต่ตัวเราเท่านั้นจริง ๆ ที่จะช่วยให้ตัวเองหลุดพ้นได้

ในเวลาปกติ  ฉันไม่ชอบอ่านหนังสือหนัก ๆ ไม่ชอบดูหนังเศร้า ๆ
และมักหลีกหนีตอนจบแบบโศกนาฏกรรม ไม่ว่าจะเป็นนิยาย หนัง หรือละคร

แต่เวลาเจอปัญหา  สับสน  เจ็บปวด
สิ่งที่เศร้ายิ่งกว่าชีวิตจริงที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะเป็นในหนัง หรือหนังสือ 
กลับช่วยฉุดดึงความรู้สึกให้รอดพ้นจากความทุกข์โศกได้เสมอ

พอได้เสียน้ำตา ได้ร้องไห้ 
ก็เหมือนได้ระบายทุกอย่างที่มืดดำในใจออกมาจนหมด

นี่อาจเป็นวิธีเยียวยาจิตใจเฉพาะตัว  ที่แต่ละคนก็มีวิธีแตกต่างกันไป
ความหลุดพ้นจากความเศร้าของฉัน คือการทำให้ตัวเองเศร้าจนถึงที่สุด

ฟังเพลงเศร้า  ดูหนังเศร้า  แล้วปล่อยให้ตัวเองดิ่งลงไปให้ถึงจุดที่เศร้าสุด ๆ
ให้มันเศร้าจนน้ำตาไหลไม่หยุด  ให้น้ำตาล้างทุกอย่างที่ทับถมในใจผ่านพ้นไปอย่างหมดจด

อารมณ์ตอนนี้ไม่ได้เศร้านักหนา  แต่กลับรู้สึกตื้นตันลึก ๆ กับความเศร้า

อากาศขมุกขมัว  รอบตัวดูซึม  ๆ  ทึม ๆ เรื่อยเฉื่อย หยุดนิ่ง
แต่แปลก…หัวใจฉันตอนนี้…กลับแข็งแรงที่สุด

ขอบคุณเพลงเพราะ ๆ กับภาพเศร้า ๆ จากละครหลายเรื่อง
ที่ช่วยเป็นวิตามินสร้างความแข็งแรงให้หัวใจในวันอากาศหม่นมัววันนี้

Related posts

• HOW DO I LOVE THEE?
• The Meaning...
• About my Cafe'
• Destiny Room ทำนายความรัก...
• Editor's Profile
• คมความคิดของโกวเล้ง