ผู้หญิงพิเศษ โดย ศิเรมอร อุณหธูป
on Dec 8,2007 1 Comment[952 views]
ฉันหยิบหมอนใบเล็กขึ้นสอดเข้าอ้อมแขน เพื่อจะได้กกกอดไว้แนบอก-เหมือนทุกคืน
และพยายามดูแลเปลือกตาให้ปิดลงพร้อมกับเปลือกใจ- – ซึ่งมันดื้อไม่ว่าง่ายเอาเสียเลยในพักหลัง
ทนนิ่งงันมองดูความมืดเคลื่อนไหว ผ่านออกไปพร้อมกับฉันทุกคืนจนนกกาส่งเสียงแจ้วจากที่ไกล
และอรุณเรื่มมองเห็นได้ไรไรจากขอบฟ้าตรงกรอบสี่เหลื่อมข้างหน้า
เก็บความหอม ถนอมความหวาน
ไว้กับตัวนาน ๆ
สิ่งละอันพันละอย่าง ต่างจิตต่างใจ
คืนปีใหม่
แม้จะไม่มีคุณอยู่ใกล้
ก็จะเก็บงำหัวใจ รำลึกและนึกถึงคุณ
เราต่างมีเหตุผล สำหรับไว้จรรโลงตัวเอง
เราต่างนึกถึงความเจ็บของตัวเอง
แล้วหันมาแก้แค้นทางใจ
เราต่างเริ่มเรียนรู้ในข้อนี้ -ว่าที่แท้- -
ตัวเราเองต่างหากที่เจ็บช้ำยิ่งกว่า
จะมีอย่างนี้อีกไหม
- – ในวันใหม่ ๆ ที่จะตามมา
- – ในวันรักแย้ม มันหอมหวานอย่างนี้เอง ทั้งที่เขียนขั้อความทิ้งไว้ใน
หน้ากระดาษและฉันก็หนีคุณไปไกลกว่าแปดร้อยกิโลเมตร ด้วยความหวังจะให้ปัญหาของเราสิ้นสุดลง
ตรงที่ที่เริ่มต้นขึ้นมา แต่ยามหยิบปากกา ใจมันก็เพ้อออกไปหมดจด ทั้งห่วงทั้งอาวรณ์และพ้อรำพัน
ฉันไปไกลได้ไม่กี่น้ำ ก็ต้องกลับมาหาอ้อมแขนที่รอรับฉันไว้เป็นวงรัด กระชับและอบอุ่น
‘ไม่ใช่เรื่องอารมณ์อีกแล้ว’ คุณคลออยู่ริมหู ‘ รัก รัก รัก ไม่มีถดถอยน้อยลง
ชีวิตผมก็แค่นี้อนาคตจะต้องไปหวั่นอะไร จะอยู่ไปอีกสักกี่ปี มั่นใจว่าซื่อสัตย์ต่อตัวเองและได้ทำดี
มาที่สุดแล้ว ถ้าคุณบอกว่าคุณใจได้ ผมเชื่อ ถ้าคุณรักผม ที่รัก รอผมได้ไหม ‘
คุณจากไปเคลียร์ตัวเองและเรื่องของคุณตรงปมซึ่งขมวขึ้น- – การแต่งงาน ระหว่างนั้น
ไม่ใช่ฉันหรือที่พยายามหนีคุณอีกร้อยยี่สิบเก้าหน เพื่อจะแต่งงานไปเสียกับคนที่ไร้พันธะ ไร้เจ้าของ
- – ให้เรื่องระหว่างคุณกับฉันมันจบลงเสียที
‘จากคุณมาแค่วันเดียว คิดถึงใจจะขาด- – If I don’t see you when I want to ,
I see you when I can- – คุณครับ คิดถึงผมหรือเปล่า ผมไม่รู้จริง ๆ คุณเฉย ๆ จนผมคิดว่าคุณ
อาจจะไม่คิดถึงผมก็ได้ ผมบ้าอยู่คนเดียวหรือเปล่า นี่ผมเรียกร้องใช่ไหม แย่นะ ผมว่าจะไม่หวังหรือ
เรียกร้องอะไรเลย – - – ‘ เขาพลอดมาในจดหมายยามที่ถูกส่งไปทำงานต่างประเทศเป็นพัก ๆ
‘คุณคงหลับแล้ว หรือยังไม่หลับ นอนลืมตา คิดถึงผม คิดถึงแน่ ๆ เลย เพราะผม
รู้สึกถึงโยงใยสายใจที่ผูกพันกัน มีความสุขที่คิดถึง เศร้า ๆ ที่ต้องห่างมาอีกแล้ว แต่ทำไงได้
การพรากจากสิ่งที่รักเป็นธรรมดา อีกหน่อยคุณตายไปก่อน ผมก็ต้งอเศร้าเป็นธรรมดา เพราะจะไปหา
ใครใหม่อย่างคุณไม่มีอีกแล้ว ทนไม่ไหว ผมจะกินเหล้า นั่งน้ำตาไหล หยิบปืนมาอม ดูรูปคุณแล้วก็ – -
ชักปืนกลับยิงรูปคุณให้กระจุย โทษฐานหนีผมไปจนได้ – - ‘
‘ เห็นบ้านจุ๋มจิ๋มที่นี่ อยากพาคุณมาอยู่ด้วย แต่อยู่จริงๆ คุณคงเบื่อ เพราะชีวิตมันสงบ
สบายเกินไป คุณเป็นคนเอาใจยากน่าดู ยิ่งรู้ว่ามีคนรักกฌ็ยิ่งเล่นตัว คอยดุเถอะ ตั้งหลักชีวิตใหม่แล้ว
จะเขียนเรื่องสั้นให้คุณสะเทิ่นไปเลย คอยดู – - จะถ่ายรูปคนรักให้ช่างภาพทั่วโลกอิจฉา จะเล่นเปียโน
แต่งเพลง จะวาดรูปทั้งหมดไม่ยากเลย ขอเพียงแต่ให้คุณ – - – ไม่เอา ไม่ง้อ ไม่ขอร้อง คุณจะทำอะไร
ตามใจคุณ ผมมีสิทธิก็แค่- – - รักคุณเท่านั้น’
จดหมายของเขามากหน้าหลายตา ช่างดูมากมายเหลือเกิน มันกองพูนเต็มลิ้นชักของฉัน
- – และในที่สุด ฉันก็พ่ายแพ้ตัวเอง แพ้รัก แพ้ทุกอย่าง เมื่อฉันกลับมาพบความ
ระส่ำระสายทางจิตใจอันย่ำแย่ของคุณ ขณะที่ฉันบอกลาคุณในเย็นวันนั้น – -
ฉันปฏิเสธคนไร้พันธไร้เจ้าของอย่างเกเร เพื่อมาใช้ชีวิตคู่กับคนมีพันธะ มีเจ้าของทางกฏหมาย
หากความคิดถึงเห็นได้
คงลอยเรี่ยเรี่ยไปหาคุณแล้ว
แต่ลมหนาวทางโน้น คงพัดมันกลับมาทางนี้
ฉันยังส่งไปทุกวัน ทุกวัน
คุณมองเห็นบ้างหรือเปล่า
มองดูตามช่องหน้าต่างซิ
ความคิดถึงหน้าหวานผ่านมารึยัง
หรือหลงทางอยู่บนกอหญ้ากอไม้ชื้นหนาว
ป่านนี้คงสั่นงั่ก ๆ
หาทางกลับบ้านไม่ถูก
สงสาร…
เอามันกลับบ้านด้วยนะจ๊ะ
เปลือกตาของฉันหลับลงด้วยความอ่อนเพลีย หน่ายเหนื่อย ความรักสดสวยตลอดสี่ปีเต็ม
ฉันไม่ได้หวังว่ามันจะมีวันนี้ มันมาเร็วจนตั้งตัวตั้งใจไม่ติด
” ผมเพียงแต่ชอบเขา แต่ไม่ได้รัก เขาก็มีสามี ผมก็มีเมีย – - เขามาเอง ผมไม่ได้เสาะแสวง
หา- -เขารักผมน่ะหรือ ผมบอกให้เขารับผิดชอบตัวเอง ถ้ายังคิดถึงก็มาเสียที่บ้านเรา ให้คุณรู้ให้คุณเห็น ”
คุณเป็นคนเปิดเผยเสียจนฉันนึกขำ และฉันก็ยินยอมพร้อมใจให้ผุ้หญิงคนนั้นมาถึงห้องห้บโดย
ไม่ยี่หระ แต่กลับรับรองด้วยหัวใจเป็นชิ้นเป็นอันอย่างดีและแข็งขัน ฉันเพียงแต่สงสารแต่ร่างกายของฉ้นใน
ระยะหลังมันไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยสักหน่อยที่จะมารองรับใจที่ขับเคี่ยวจนตัวเป็นเกลียว เพราะอดตาหลับขับตา
นอน’- – ยามกินบ่เป็นกิน กินโศก นอนดั่งนอนป่าช้า ชอกช้ำทรวงสลาย’ – ใช่ ! ฉันเคยรู้สึกอย่างนี้เต็มความรู้สึก
ในช่วงหนึ่งของโมงยามเฉพาะคืน !
“คุณเป็นผู้หญิงพิเศษ ผมบอกเขาอย่างนั้น เขาถึงกล้ามา คุณอย่าแพ้ใจตัวเองนะ ”
- – คุณเป็นผู้หญิงพิเศษ – - อย่าแพ้ใจตัวเอง อย่าแพ้ใจ – -
ฉันอยากถามคุณกลับออกไปว่า คุณรักฉันตรงไหน – - ตรงความพิเศษส่วนนี้ใช่ไหม- -
ที่คุณแลกฉันกับภรรยาเก่าและแชร์ความชอบพอกับผู้หญิงอื่นเป็นบางช่วง
หนาวนักลมคืนนี้ ลิ้มเล็มฉันเสียเหน็บหน่วง ลมรวน เรระลอกแล้วระลอกเล่า
คุณรู้นี่นะว่าฉันรักคุณและผู้หญิงของคุณก็รู้มากไปกว่านั้นว่าคุณขาดฉันไม่ได้ แต่นั่นสำคัญหรอก
สำหรับผู้หญิงอย่างฉัน – -ซึ่งมีความพิเศาเป็นเกราะกำบังอารมณ์ตน- – ให้เลื่อนไหลถ่ายเทอยู่ภายในนั้น
และยิ้มรับเป็นอันดีกับโลกภายนอกภายตน หัวใจตน
ฉันไม่เคยสงสารตัวเอง แต่สงสารร่างกายของฉันที่มันเริ่มทุรดโทรมผิดตาทั้ง ๆ
ที่เห็นใจเขา ฉันพยายามทำความเข้าใจกับตัวเองทุกวันและคืนที่ผ่านเลยเข้ามา จนเมื่อฉันตื่นเช้าขึ้นในเช้าวันนี้
ฉันจังได้พบและประจักษ์ว่า- – ทำไมความคิดพรรณนี้ของฉันช่างมาถึงเหลือเกิน ร่างกายที่ไร้แรง ปวกเปียก
จะได้ฟื้นคืนชีพ สงบ และอาจจะสดใสได้เสียที
– ไม่มีใครขาดใครไม่ได้หรอกชั่วชีวิตนี้ เธอจ๋า เธอยังเด็กนัก
และไม่มีใครฝืนขืนธรรมชาติได้ ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไม่คงที่ มันเป็นเรื่องของสรรพสิ่ง ถ้าเธอ
ทำดีที่สุดแล้ว เธอก็จะได้สิ่งที่ดีที่สุด แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า มันจะอยู่กับเธอตลอดไป มันมีเวลาของมัน
มีขอบเขต ทุกอย่างเป็นมายาเป็นภาพลวงตา จิตของเรากำหนดมันขึ้นมาเพื่อหล่อหลอมใจตัวเอง
อารมณ์ตัวเอง- – ชีวิต
มันคือธรรมชาติของชีวิตที่ยังดิ้นรนขลุกขลักอยู่ภายในกรงใจ กรงที่สร้างขึ้นขังใจตัวเอง
เราต่างก็เกิดมาเพื่อศึกษาใจตัวเองไม่ใช่หรือ เรากำลังถูกทดสอบ – - ทดสอบว่าเราจะมั่นคงสักแค่ไหนกับ
สิ่งที่ผ่านเข้ามาเมื่อใดที่เราแพ้ ไร้แรงต้านทาน มันก็จะขยับเข้ามาประชิด – - เหมือนความรักของเธอ
เหมือนความเจ็บจู่โจมของฉัน และเหมือนความพิสมัยของเขาขณะนี้
ไม่มีอะไรถาวรอยู่ได้ในโลกนี้
ฉันกำลังรู้สึกว่า การอยู่ในโลก- – ก็เหมือนเรากำลังเล่นเกมอะไรสักเกมหนึ่ง เล่นมันไปเรื่อย ๆ
ปล่อยไปตามกระแสที่พัดผ่าน เพียงคอบประคับประคองให้ล่องลอยไปโดยไม่ไปกระทบกระทแกอะไรเข้าก็พอแล้ว
สิ่งที่มนุษย์อย่างฉันต้องการก็คือความสงบ เราเกิดมาเพื่อค้นหาความสงบให้พบ- – เท่านั้นเอง
นี่แหละจุดหมายของชีวิต ความสงบเกิดจากใจของเราอย่างเดียวเท่านั้นที่จะรักษาตัวเราได้จากทุกสิ่งทุกอย่าง
ฉันไม่ใช่ผู้หญิงพิเศษ ฉันเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่พยายามรู้จักตัวเอง ประเมิน
ประมาณสติ ความยั้งคิดเพื่อสร้างสิ่งที่ดี ซึ่งฉันถือว่าเป็นความงดงามอันประเสริฐสุดที่ไม่มีวันจางจืดสูญสลาย
มันจะอยู่เป็นตัวเรา ค่อย ๆ ชะล้างความกลุ้มรุมวุ่นวายออกไปทีละน้อย แม้หลายครั้งฉันจะยังเป็นทาสอารมณ์
บางอย่าง แต่ฉันจะค่อย ๆ ปลิดมันออก ปลิดมันออก- – อย่างนุ่ม ๆ ค่อยเป็นค่อยไป ด้วยความถนอม
มันยังหอมหวนทวนอารมณ์ล้ำลึก แต่แท้ที่จริงแล้วมันก็เป็นได้แค่มายาเท่านั้น อารมณ์บาดเจ็บของฉันจึงราบคาบ
เหมือนในโพรงตรงกลางนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าหัวใจ
หากความคิดถึงเห็นได้
คงลอยเรี่ยเรี่ยไปหาคุณแล้ว
แต่ลมหนาวทางโน้น คงพัดมันกลับมาทางนี้
ฉันยังส่งไปทุกวัน ทุกวัน
คุณมองเห็นบ้างหรือเปล่า
มองดูตามช่องหน้าต่างซิ
ความคิดถึงหน้าหวานผ่านมารึยัง
หรือหลงทางอยู่บนกอหญ้ากอไม้ชื้นหนาว
ป่านนี้คงสั่นงั่ก ๆ
หาทางกลับบ้านไม่ถูก
- – ช่างเถอะ – -
มันสามารถเติบโตอยู่ภายนอกชายคาบ้านได้ไม่ใช่หรือ
จากรวมเรื่องสั้นชุด “ผู้หญิงพิเศษ” ศิเรมอร อุณหธูป เขียน : สำนักพิมพ์ใยแก้ว
นํ้าเน่า ขี้แตก