รถไฟฟ้ามาหานะเธอ…กับเมโมรี่ที่น่ารัก
on Jan 29,2010 3 Comments[835 views]
คนเราถ้าไม่มีจะเจอหน้ากัน…จะเรียกว่า “แฟน” ได้ยังไง ?
แน่ใจหรือว่า…แฟน…มีไว้แค่ให้เรารู้ว่ามีคนที่รักและคิดถึง
ถ้าคนมันเหงา … ถึงจะรักใครซักคนแค่ไหนแต่เมื่อเหงาสุดขั้วหัวใจ นานวันไป
คำตอบสุดท้ายก็คงต้องหาใครคนใหม่ที่เติมเต็มความเหงาให้ได้…ยังงั้นหรือเปล่า
การรอคอย…ถ้าคอยอย่างไม่รู้อนาคต ไม่รู้ปลายทาง คาดเดาไม่ได้
ถ้าคนมันรัก…แล้วจะรอไหม…รอ…ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าเมื่อไรคนนั้นจะปรากฏตัว
หรือเมื่อถึงวันที่ปรากฏตัว…จะมาในรูปแบบไหน…คนที่ยังคิดถึงกัน รักกัน…หรือลืมกันไปจนหมดแล้ว
คำถามบางคำถาม มีคำตอบได้มากมายหลายมุม…คงเพราะความรัก…ก้ไมต่างจากลูกบอลที่มีหลายด้าน
แม้แต่คำว่า “โรแมนติค” ถ้าพระเอกสุดเท่อย่าง “ลุง” ไม่เอามาตั้งคำถามว่า
“เดทครั้งแรกของเรา คือไปดูดาวด้วยกันตอนกลางวัน โรแมนติคมั้ย ?”
ถ้าไม่ใช่ “เคน ธีรเดช” ถาม…ก็คงไม่รู้สึกสงสัย
นึกอยากจูงมือใครซักคนไปดูดาวที่ท้องฟ้าจำลองด้วยกันซักครั้ง…
เพื่อพิสูจน์ว่า…มันจะโรแมนติคมั้ยนะ ?
ดู “รถไฟฟ้ามาหานะเธอ” รอบสอง แล้วปรากฏว่าประโยคที่ซึ้งที่สุดสำหรับตัวเองจากหนังเรื่องนี้คือ
…ถึงกล้องจะพัง…แต่เมโมรี่ยังอยู่…
รักหนังเรื่องนี้…ด้วยความน่ารักของหนังที่ทำให้ยิ้มได้อีกครั้ง แม้จะกลับมาดูซ้ำ
แม้มันจะไม่ใช่ “รัก”ที่ปรากฏในชีวิตของใครซักคนได้ง่าย ๆ แบบนี้ก็ตาม
การได้ดูดาวกับใครบางคนอาจจะโรแมนติคหรือไม่โรแมนติคก็เป็นได้
แต่การได้ทำอะไรดีๆบางอย่าง กับใครบางคนที่พิเศษกว่าใครๆ
นั่นอาจจะเป็นช่วงเวลาที่ดีและพิเศษอย่างไม่น่าเชื่อก็เป็นได้
บางทีการทำอะไร ที่ไหน
จึงอาจจะไม่ได้ช่วยให้โรแมนติคไปมากเท่ากับว่า
กับใคร และ อย่างไร
เพราะบางทีการได้เดินเคียงข้างใครบางคนในขณะเดินทางกลับบ้านเพียงไม่กี่นาที
ก็อาจจะเป็นความโรแมนติคที่วิเศษที่สุดในชีวิต
จนไม่อาจจะลบเลือนไปจากใจเลยก็ได้นะครับ
ด้วยมิตรภาพ
เคยไหม แค่เรานั่งหรือเดินข้างๆคนที่เรารัก
แม้จะไม่พูดอะไรกันเลยสักคำ แต่มันก็รู้สึก
และสัมผัสได้ถึงความสุขแต่ความอบอุ่น
จริงๆคะ
ความรักไม่จำเป็นที่จะต้องบอกออกมาเป็นคำพูด
แต่อยู่ที่การกระทำมากกว่า หากเรารักเขาจริงๆ
เขาก็จะสัมผัสรักที่เราให้เขาได้เอง โดยที่ไม่ต้องบอก